een laatste kans
en dan wordt de eerste zin weer herhaald
dat blijft zo lekker hangen...dit is zo'n soort gedicht
waarin je handen worden gebonden,
waarin de huid van je polsen schuurt,
waarin je aan woorden wordt herinnerd
die je altijd al eens hardop
uit jouw mond had willen horenmaar je krakende knokkels en zware adem
overstemmen tegen alle verwachting in
niet de scheppingskracht van het geheugen,
ook de kleur en de geur van het bloed niet,
dat uit de gebroken neus van ooit spoot
en tot een stevige strop sijpelt en kringelt:
je ogen uit de kassen doet ploppennadat je levenssappen in de bloed-
plas op de grond zijn gedruppeld,
zakt de broek van je leeggelopen heup
en verwarmt je dikke koude enkels:
dat blijft zo lekker hangen...tot je geest zó vaak nee herhaalt
dat - om van het gezeik af te zijn -
de goden jou nog éénmaal
ongevraagd uit je moeder trekken:
en dan wordt de eerste zin weer herhaald
fben, 2005